16/10/2009 - Allah sevgisi testi

"Ben Allah'ı çok seviyorum" diyen bir insan gerçekten de O'nu çok seviyor mudur? Ben de Yüce Allah'ı çok sevdiğimi söylüyorum. Hatta bunu söylemeyen çok az insan vardır dünyada. En azgın insan bile bu söze sahip çıkabilir. Peki, ama bu sevginin gerçek mi sahte mi olduğunu tespit edebilmenin bir yolu yok mudur? Biz kendi içimizdeki Allah sevgisini test edemez miyiz?

Bunu anlamak için kendi kendimize şu testi uygulayabiliriz: Bu testin ilk sorusu şudur: "Efendimize itaat ediyor muyum?" Kur'an'a göre Allah sevgisinin ispatı Resule itaat ile mümkündür. Kur'an Yüce Allah'ı sevmenin ön koşulu olarak bize bu kıstası sunmuştur. (Bkz. Âl-i İmran, 31) Yine Kur'an'a göre Yüce Allah'a ve resulüne itaat etmeyenin tüm işleri boşa gitmiştir. (Bkz. Muhammed, 33)

Yüce Allah'ı sevip sevmediğimizi anlamanın bir başka yolu da şudur: Kendimize şu soruyu sorarız. "Yüce Allah'ın Rab olduğunu kabul ederek O'nun bildirdiği ahlakî ve hukukî ilkelerin tamamını benimsiyor muyum?" Eğer bunları bütün kalbim ile benimsiyorsam sevgimde mutlaka samimiyimdir. Fakat Yüce Allah'ı sevdiğimi iddia ediyor ancak diğer taraftan Yüce Allah'ın hükümlerine razı olmak hususunda kem küm ediyorsam, o zaman benim sevgi iddiam boş bir iddiadır ve düpedüz yalandır.

Yüce Allah'ı seven bir kimsenin O'ndan gelen bütün değerleri benimsemesi şarttır. Yüce Allah'ı sevip de O'nun nizamını sevmemek düşünülemez. Yüce Allah'ı seven insan, O'nun Kur'an'da bildirdiği ahlakı, ahkâmı, nizamı, düzeni mutlaka benimser.

Yüce Allah'ı seven kimse O'nun "Rab" isminden ürkmez. Ki İslam'ın ahlak yoğuruculuğu görevi Yüce Allah'ın bu isminden kaynaklanır. Şöyle ki nizam veren, düzen koyan, ahlakî ve hukukî genel ilkeleri vaz eden, terbiye eden anlamlarına gelen "Rab" kelimesi doğrudan doğruya iyi ve kötünün bilgisiyle alakalı olan "ahlak" alanına taalluk eder. Hüseyin Hatemi'nin de dediği gibi; "Dolayısı ile ahlak yargılarının kaynağı da Allah'tır. Estetik yargılarının kaynağı da Allah'tır. Ahlak değerleri yargıları izafi ve nisbî yargılar olmayıp Allah'ın ipi simgesi ile ifade edilen Kur'an-ı Kerim'de beyan edilen gerçek değerlere dayanır." (İlahî Hikmette Kadın, İstanbul, 1999, s.23)

Müslüman olduğunu söyleyen insanlar gizli bir ateizm hastalığına kapılmak istemiyorlarsa, Yüce Allah'ın Rab ismini yeniden düşünmeleri gerekir. Yüce Allah'a inandıklarını ve Onunla sevgiye dayalı özel bir ilişkilerinin olduğunu iddia edenler O'nun Kur'an'daki vasıflarından biri olan "Rab" oluşunu; yani O'nun kural koyucu, düzen verici, nizam verici olduğunu görmezden geliyorlarsa, bu onların maalesef farkında olmadan hevalarını ilah edinme durumunda olduklarını gösterir. Bu da Yüce Allah'ın egemenlik alanını tanımamak anlamına geldiğinden, bir çeşit inançsızlık hastalığıdır. Mümin ise Yüce Allah'ın "Rab" ismini inkâr etmez. O'nu düzen koyan, nizam veren ve terbiye eden yegâne İlah olarak kabul eder.

Efendimize yapılan tekliflere baktığımızda eğer Efendimiz "Rab" olmayan bir ilahtan bahsetseydi müşriklerin onu başlarına taç edeceklerini söyleyebiliriz. Fakat Efendimiz adalet ve ahlak ilkelerinin kaynağının Rab olduğunu söylediği için, zalimler ve ahlaksızlar ona karşı savaş açmıştır. Onlar hukuk ve yönetim alanından bahsederken "Rab" ismini duymaya bile tahammül edemiyorlardı.

Müşrik zihniyetine sahip insanların, dünyevî işlere karışmayan, ahirete hapsedilmiş bir ilah ile -yani seküler bir ilah anlayışı ile- problemleri yoktur. Onların dinle olan asıl problemleri ilahın "Rab" olmasından kaynaklanır. Çünkü "iyi" ve "kötü"nün bilgisini Rab'den almayı kabul ettiklerinde, özgürlük alanlarının kısıtlanacağını, heva ve heveslerine göre azgınca yaşayamayacaklarını düşünürler.
Aydın Başar
KİŞİ SEVDİĞİYLE BERABERDİR ''